ΧΑΜΕΝΕΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΕΠΙΣΤΡΕΠΤΑ

Ζούμε σε μία πόλη που αν υπήρχαν ποιητές θα έγραφαν ότι ο χρόνος σταματά και δεν περνάει… η φθορά ακουμπά μόνο τους ανθρώπους και όχι την πόλη μας…

Μη σας μοιάζει όμως για διθύραμβος αλλά πιότερο για επιτάφιος θρήνος διαρκείας.

Σκουπίδια εδώ, σκουπίδια εκεί, σκουπίδια πάρα πέρα και στην άκρη ΦΟΔΙΣΑ..

Μουσείον έχομεν πάντως….

Επιτέλους αρχίζουμε πλέον να μετράμε ήδη ένα χρόνο λειτουργίας του.

Καλό αυτό….

Χιλιάδες επισκέπτες στο μουσείο μας.

Καλό επίσης.

Περιμέναμε πάνω από 10 χρόνια να ανοίξει το μουσείο και τώρα που άνοιξε επαναπαυθήκαμε στους διθυράμβους που ακούστηκαν στα εγκαίνια.

Με την πόλη τι γίνεται;

Είναι σε θέση να υποδεχθεί τουρίστες;

Εργάζεται προς αυτή την κατεύθυνση;

Με ποιο τρόπο;

Γι αυτό λέω…έχει σταματήσει το ρολόι. Ο χρόνος σταματά και δεν τρέχει αλλά εμείς γερνάμε, όπως γεράσαν και άλλοι, και ελπίζω κι εύχομαι να μη γεράσουν και οι επόμενοι με τις ίδιες διαπιστώσεις.

Όπως κάποτε (2009) μου είπε ο John Camp, τότε Διευθυντής της εν Αθήναις Αμερικανικής Αρχαιολογικής Σχολής, εκπρόσωπος του Pacard Humannities Institute, σχετικά με την πρόταση (http://exeisminima.gr/blog/packard-protasi/) για δημιουργία Αρχαιολογικού Παρκου στην Καδμεία, «…όταν έγινε η αρχική πρόταση (1997) ήμουν πενήντα ετών και είχα μαύρα μαλλιά, και τώρα (2009) είμαι εξήντα δύο ετών και δεν έχω μαλλιά αλλά τίποτα δεν έχει γίνει…»

Βέβαια γίνονται έργα όπως η ολοκλήρωση του πεζοδρόμου της Επαμεινώνδου, της Πινδάρου, το ρέμα Χρυσορρόα και τελευταία…. Το Πρότυπο Κέντρο Φιλοξενίας Προσφύγων – Μεταναστών.

Άλλα πανηγύρια για το κέντρο φιλοξενίας….ονομάστηκε «ΠΡΟΤΥΠΟ».

Ελπίζω και συνυπογράφω κι εγώ την υποψηφιότητα της Θήβας για «ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΗ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ» και νομίζω ότι δεν έχουμε αντίπαλο.

Το δικαιούμαστε γιατί:

Α) δεν είπαμε ποτέ ΟΧΙ στην εγκατάσταση προσφύγων – μεταναστών στην πόλη μας, απλώς διαφωνήσαμε (και δικαιωθήκαμε) για τον χώρο εγκατάστασής τους

Β) διαθέτουμε το πρώτο ΠΡΟΤΥΠΟ κέντρο φιλοξενίας

Γ) διαθέτουμε ένα ολοκληρωμένο σύστημα αστυνόμευσης

Δ) διαθέτουμε ένα πλήρες νοσοκομειακό συγκρότημα το οποίο εγγυάται τη δημόσια υγεία και περίθαλψη

Ε) διαθέτουμε ένα ολοκαίνουριο μουσείο, διεθνούς εμβέλειας και είναι πρώτης τάξεως ευκαιρία να ακουστούμε στα πέρατα της οικουμένης

Στ) διαθέτουμε δύο σημαντικά οικοσυστήματα της πατρίδος μας, για τα οποία συνέχεια εργαζόμαστε να αναδείξουμε και να προστατέψουμε,

και πολλά άλλα τα οποία φαντάζομαι η Επιτροπή Διεκδίκησης, που θα συσταθεί, θα συμπεριλάβει στο φάκελο της υποψηφιότητάς μας.

Άρα λοιπόν η επιτυχία μας είναι βέβαιη και να μη χρονοτριβούμε.

Μπορεί να μην καταφέραμε να γίνουμε πρωτεύουσα του Νομού κάποτε, τώρα όμως θα γίνουμε Πρωτεύουσα της Ευρώπης.

Και αν δεν πετύχουμε σε αυτό τον τομέα θα επιχειρήσουμε να πρωταγωνιστήσουμε στον τομέα της τουριστικής και πολιτιστικής ανάπτυξη με αιχμή τις υποδομές μας, δηλαδή το Μουσείο και….(τα υπόλοιπα σημείωστε τα εσείς γιατί μου διαφεύγουν).

Αν δεν αποδώσει αυτό θα στραφούμε στο μεγαλείο που έχουμε δείξει απέναντι στο περιβάλλον, στα φυσικά οικοσυστήματα Μοσχοποδίου και Υλίκης, αλλά και στις προσπάθειες που έχουμε κάνει για την «ΠΡΟΤΥΠΗ» άρδευση του Αονίου Πεδίου και την ύδρευση της πόλεως από τη Λίμνη μας, έτσι ώστε να ανακουφιστεί και ο πολύπαθος υδροφόρος ορίζοντας, όπως άλλωστε και οι συμβάσεις του έργου της αποξήρανσης της Κωπαΐδος προέβλεπαν.

Επίσης θα προβάλλουμε και το άριστο μικροκλίμα της περιοχής, το οποίο έχει σημαντικά βελτιωθεί από τη λειτουργία μεγάλων εγκαταστάσεων παραγωγής ενέργειας.

Και αν το κείμενο αυτό σας φαίνεται ειρωνικό, τότε μετρήστε πόση ειρωνεία μας επιφυλάσσει ο χρόνος για το μέλλον…..

Ας καθίσουμε αναπαυτικά και ας περιμένουμε...

Η ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ ΤΕΡΤΣΕΤΗ - ΠΟΛΥΖΩΙΔΗ

(Ομιλία στα πλαίσια του εορτασμού της 25ης Μαρτίου 2017, Συνεδριακό Κέντρο Θηβών)

Είναι δύσκολο κάποιος να περιγράψει και να παρουσιάσει σε όλο του το μεγαλείο το φαινόμενο της Ελληνικής Επαναστάσεως ή άλλως της Εθνικής Παλιγεννεσίας.

Είναι δύσκολο καθώς η ακτινοβολία των οπλαρχηγών και των μαχητών, των κλεφτών και αρματωλών, πηγάζει όχι μόνο από φιλοπατρία και ακλόνητη πίστη στο Θεό, αλλά κυρίως από τη σφυρηλατημένη και ανεπίστρεπτη  συνειδητή απόφαση, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ.

Ο μονόδρομος που έταξαν οι επαναστατημένοι Έλληνες, απέδωσε βέβαια τον καρπό της Ελευθερίας, δεν υπήρξε όμως απαλλαγμένος από τα πάθη του Γένους, δηλαδή τη διχόνοια και τη μισαλλοδοξία.

Ημέρες όμως γιορτινές, όπως η σημερινή, οφείλουμε να εξαίρουμε το πνευματικό και μαχητικό μέγεθος των προσωπικοτήτων του Αγώνα, πλην όμως θα πρέπει παράλληλα να μην επιτρέπουμε να διαφύγει της προσοχής μας, ότι κάθε απελευθερωτικός αγώνας Ελληνικός, συνοδεύεται από τουλάχιστον ένα εμφύλιο σπαραγμό, ο οποίος συνήθως, προκαλείται από τους συνήθεις εξουσιομανείς κατ’ ευφημισμόν πολιτικούς και τις πάντοτε υποβλέπουσες τα Ελληνικά δίκαια προστάτιδες Δυνάμεις.

«Αλλά αφού ενικήσαμεν τον εχθρό, ενικήθημεν από τον εαυτό μας» υπογράμμισε ο Γεώργιος Τερτσέτης στην απολογία του κατά την περιώνυμη δίκη, καταλίποντάς μας μήνυμα σπουδαίο και πολύτιμο, ώστε να αναλογιζόμαστε τις ευθύνες μας ως Έλληνες.

Θα μιλήσουμε αργότερα για τα διδάγματα, όσα τουλάχιστο, είναι δυνατό να παρουσιασθούν στα πλαίσια μίας επετειακής ομιλίας.

Το θέμα της σημερινής ομιλίας από μόνο του καθηλώνει τον οποιονδήποτε αποτολμήσει ν’ ασχοληθεί με τις ειδικότερες συνθήκες στην οποίες διαπλέχθηκαν γεγονότα αισχύνης αλλά και ανδρείας, δουλοπρέπειας αλλά και φιλοπατρίας, νομίμου αλλά και ηθικού.

Η Δίκη των Δικαστών, Τερτσέτη και Πολυζωΐδη, είναι μία γνωστή άγνωστη πτυχή της ελεύθερης πλέον Ελλάδος, του νεότευκτου Βασιλείου της Ελλάδος, κατά την περίοδο της ηγεμονίας της Αντιβασιλείας.

Γνωστή γιατί το όνομα των Δικαστών έχει μείνει χαραγμένο στους αιώνες, ως σύμβολο Δικαιοσύνης, όμως είναι επιβεβλημένο, σε καιρούς δύσκολους, όπως οι σημερινοί, να γίνει κατανοητή η σημασία της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης, ως βασικού, και ίσως μοναδικού πυλώνα της ελευθερίας και της Δημοκρατίας.

Η απονομή αλλά και η απόδοση της Δικαιοσύνης, είναι μεν έργο θεόπνευστο, βασίζεται δε στην κρίση ανθρώπων, στους οποίους απενεμήθη το καθήκον αυτών από το Σύνταγμα, τη λαϊκή δηλαδή εξουσία.

Πως όμως είναι δυνατό να αποδώσει ένας άνθρωπος δίκαιο εφάμιλλο της Θείας κρίσεως;

Αυτό είναι δυνατό όταν η τήρηση των νόμων συναντά τη συνείδηση του Δικαστή, στο σημείο εκείνο δηλαδή της ανθρώπινης υπόστασης, όπως η αρχαία Ελληνική φιλοσοφία αλλά και η Χριστιανική παράδοση, εντοπίζει την εν σώματι ύπαρξη του Θεού.

Στο Ελληνικό Ποινικό Δίκαιο, η συνείδηση του Δικαστού αποτελεί το ύψιστο και ακατανίκητο αποδεικτικό μέσο, ευρύτερα γνωστό ως κανόνας της ηθικής αποδείξεως.

Αυτό τον κανόνα διατύπωσε, χωρίς να έχει καταγραφεί σε νομικά κείμενα, η ενέργεια των Δικαστών Τερτσέτη και Πολυζωΐδη, αυτή την πίστη προέταξαν και οι ίδιοι εν συνεχεία στην απολογία τους ως κατηγορούμενοι.

Επιβάλλεται όμως, πριν δούμε τα γεγονότα που οδήγησαν τους Δικαστές στη γενναία και ιστορικής σημασίας πράξη τους, να γνωρίσουμε τους ανθρώπους για τους οποίους θα μιλήσουμε.

Αναστάσιος Πολυζωΐδης:

Ο  Πολυζωΐδης γεννήθηκε το 1802 στο Μελένικο της Μακεδονίας κι έλαβε γενική μόρφωση στα σχολεία της πόλης.

Σε πολύ νεαρή ηλικία πήγε στην Ευρώπη για ανώτερες σπουδές. Σπούδασε νομικά και ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Γοτίνγκης (Γκαίτινγκεν), στη Βιέννη και στο Βερολίνο.

Διέκοψε τις σπουδές του στο Βερολίνο το 1821, όταν είχε αρχίσει η Ελλην. Επανάσταση και κατέβηκε στην Ελλάδα.

Έλαβε μέρος στην Α’ Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου (τέλη του 1821 – αρχές του 1822).

Αν και νεότατος τότε (μόλις 20 ετών), υπήρξε ο κύριος συντάκτης του Συντάγματος και συνέταξε σχεδόν εξ ολοκλήρου την περίφημη Διακήρυξη του 1822, με την οποία επιδιωκόταν να δειχτεί στην απολυταρχική Ευρώπη, ότι ο πόλεμος των Ελλήνων ήταν εθνικός και ιερός, έξω από δημαγωγικότητες και ιδιοτελείς αρχές. Έγινε τότε γραμματέας του εκτελεστικού (υπουργικού) συμβουλίου με Πρόεδρο τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. 

Κατά την πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Πολυζωΐδη πήγε στο Λονδίνο και πέτυχε να συνάψει δάνειο για τους πολιορκούμενους.

Ο ίδιος συμμετείχε στην τελευταία φάση της πολιορκίας του Μεσολογγιού και στην Έξοδο.

Ο Πολυζωΐδης είναι εκείνος, που, μετά την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου και την καταστροφή του, σε μια επίσημη ομιλία του στο Ναύπλιο παρουσία και αρκετών αγωνιστών που σώθηκαν στην Έξοδο, – ήταν και δεινός ρήτορας – ονόμασε το Μεσολόγγι “ΙΕΡΑΝ ΠΟΛΙΝ”, ονομασία που επεκράτησε.

Το 1827 πήρε μέρος ως εκλεγμένος πληρεξούσιος στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας.

Το 1828 πήγε στο Παρίσι και συμπλήρωσε τις σπουδές του. Όταν τελείωσε, επέστρεψε στην Ελλάδα.

Κυβερνήτης ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας, που προσπαθούσε να νοικοκυρέψει το νέο ελληνικό κράτος.

Ο Πολυζωΐδης προσχώρησε στην αντιπολιτευτική παράταξη των φιλελευθέρων συνταγματικών.

Για ένα διάστημα εξέδιδε στην Ύδρα την εφημερίδα “Απόλλων”, η οποία κατασχέθηκε.

Αργότερα (1832) η βαυαρική Αντιβασιλεία τον διόρισε πρόεδρο στο πενταμελές δικαστήριο του Ναυπλίου. Επειδή όμως αρνήθηκε να υπογράψει μαζί με το δικαστή Γ. Τερτσέτη την απόφαση καταδίκης εις θάνατον “επί εσχάτη προδοσία” του Θ. Κολοκοτρώνη και του Δ. Πλαπούτα καταδιώχτηκε και φυλακίστηκε.

 Ο Αναστάσιος Πολυζωΐδης διορίστηκε Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου και Σύμβουλος Επικρατείας.

Το 1837 (νέος 35 ετών), διορίστηκε Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Εσωτερικών.

Ως αρμόδιος Υπουργός, συνέβαλε τα μέγιστα στην οργάνωση και λειτουργία του πρώτου πανεπιστημίου του ελεύθερου ελληνικού κράτους με τη σύνταξη των Διαταγμάτων “Περί συστάσεως του Πανεπιστημίου” και “Περί προσωρινού κανονισμού του Πανεπιστημίου”. Μετά την εκθρόνιση του Όθωνα (1862), διορίστηκε Νομάρχης Αττικοβοιωτίας και αργότερα αποτραβήχτηκε απ’ τη δημόσια ζωή.

Πέθανε στην Αθήνα το 1873.

Γεώργιος Τερτσέτης:

Ο Γεώργιος Τερτσέτης, δικαστικός και νομικός, γιος του Ναθαναήλ Τερτσέτη και της Κατερίνας Στρούντζα, γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1800.

Η οικογένειά του καταγόταν από τη Μασσαλία και θρησκευτικά ανήκε στο ρωμαιοκαθολικισμό.

Πρώτος δάσκαλός του στάθηκε ο ιερέας Lorenzo di Remo.

Σπούδασε νομικά στη Μπολώνια και την Πάντοβα, όπου παρακολούθησε επίσης μαθήματα ιταλικής φιλολογίας και εντάχθηκε στο κίνημα του καρμποναρισμού.

Όταν επέστρεψε στον ελλαδικό χώρο μυήθηκε στη Φιλική Εταιρεία και στάλθηκε στην Πελοπόννησο για την οργάνωση του Αγώνα, επέστρεψε όμως σύντομα για λόγους υγείας στη Ζάκυνθο, όπου ήρθε σ’ επαφή με το Μάρκο Μπότσαρη και τον κύκλο του Σολωμού. Την περίοδο του Καποδίστρια πολέμησε στη δυτική Ρούμελη και από το 1832 καθηγητής γαλλικών και ιστορίας στο προκαταρκτικό σχολείο και αργότερα καθηγητής στρατιωτικής ιστορίας στη στρατιωτική σχολή του Ναυπλίου.

Το 1833 έγραψε το ποίημα Το φίλημα, αφιερωμένο στον Όθωνα, σε γλώσσα εμπνευσμένη από το δημοτικό τραγούδι.

Κατά την Αντιβασιλεία του Όθωνα έγινε δικαστής και πήρε μέρος στη δίκη του Κολοκοτρώνη* στο Ναύπλιο (1833).

Επειδή αρνήθηκε με γενναιότητα, μαζί με το συνάδελφό του Α. Πολυζωίδη, να προσυπογράψει την καταδίκη του «Γέρου» σε θάνατο διώχτηκε, παραπέμφθηκε σε δίκη, αλλά αθωώθηκε (1834). Παραιτήθηκε ωστόσο κι έφυγε για το Παρίσι, όπου έμεινε ως το 1844.

Εκεί συνδέθηκε με το Φλωριέλ, τον Γκιζώ και άλλους. Γύρισε στην Αθήνα, όπου εργάστηκε ως αρχειοφύλακας της Βουλής των Ελλήνων.

Το 1861 ταξίδεψε στην Ιταλία ως απεσταλμένος του Όθωνα και το 1866 στην Ευρώπη απεσταλμένος της Ελληνικής κυβερνήσεως, με αφορμή την επανάσταση στην Κρήτη. Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού παντρεύτηκε στο Παρίσι τη γαλλίδα λογογράφο Adelαide Germain.

Ο Τερτσέτης είναι γνωστός κυρίως για τα απομνημονεύματα που συνέγραψε καθ’ υπαγόρευση, ιδιαίτερα εκείνα του Κολοκοτρώνη, αλλά και του Νικηταρά και άλλων αγωνιστών.

Ο Τερτσέτης στάθηκε ένας από τους λόγιους που συνέδεσαν την Επτανησιακή Σχολή με την Α΄ Αθηναϊκή.

Πέθανε το 1873 στην Αθήνα.

Πως όμως φθάσαμε στην επαίσχυντη Δίκη των Δικαστών;

Χρήσιμο θα είναι να παρουσιασθούν με όσο το δυνατό συντομότερο τρόπο τα γεγονότα πριν από αυτή τη Δίκη, η οποία είναι συνέχεια μίας άλλης ιστορικής ασχημοσύνης, της Δίκης των Στρατηγών Κολοκοτρώνη και Πλαπούτα.

Μετά τη δολοφονία του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος, Ιωάννη Καποδίστρια, επελέγη, Βασιλέας πλέον των Ελλήνων, ο ανήλικος δευτερότοκος υιός του Λουδοβίκου Βασιλέα της Βαυαρίας, Όθων.

Επειδή ο Όθων ήταν ανήλικος, την εξουσία θα ασκούσε στο όνομα του, τριμελής Βασιλική Επιτροπή, γνωστή ως Αντιβασιλεία, αποτελούμενη από τους Κόμη Ιωσήφ Λουδοβίκο Άρμανσμπεργκ, ως Πρόεδρο, και μέλη τον Γεώργιο Λουδοβίκο φον Μάουρερ, επιβλέποντα της Δημοσίας Εκπαιδεύσεως, της Δικαιοσύνης και των Εκκλησιαστικών, και τον Κάρολο Γουλιέλμο φον Χάιντεκ, επιβλέποντα των Στρατιωτικών και των Ναυτικών. Επίκουρα μέλη της Αντιβασιλείας ήταν οι: Κάρολος φον Άμπελ και Κάρολος Γκράινερ.

Η περίοδος της Αντιβασιλείας σημάδεψε βαθιά την πολιτική ζωή του τόπου, καθώς χαρακτηρίστηκε από διαρκής ίντριγκες και διαγκωνισμούς μεταξύ των Μελών τις Αντιβασιλείας, των Προστάτιδων Δυνάμεων και των Ελληνικών κομμάτων, του Ρωσικού, του Γαλλικού και του Αγγλικού. Δυστυχώς, κάποιοι από τους εκπροσώπους των κομμάτων αυτών, ως φαίνεται, θεώρησαν ως συμφέρον του τόπου, το ατομικό τους, ιδιοτελές, συμφέρον και την εξουσιομανία, ευλογούμενοι από τις αντίστοιχες προστάτιδες Δυνάμεις.

Πάντοτε οι επιβουλές σε βάρος της Ελλάδος, από αρχαιοτάτων χρόνων, στηρίζονταν στην έριδα, που τόσο πολύ τίμησαν και περιέθαλψαν ανέκαθεν οι Έλληνες.

Η αποθέωση όμως των φαυλοτήτων του καθεστώτος της περιόδου εκείνης, ήταν η κατηγορία του Κολοκοτρώνη και του Πλαπούτα για εσχάτη προδοσία.

Από μόνη της η κατηγορία προκαλεί εύλογα το ερώτημα, πως είναι δυνατόν εκείνος που απελευθέρωσε την Ελλάδα μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς, αποφάσισε να την προδώσει;

Το έργο της στοιχειοθέτησης της κατηγορίας ανέλαβε ο Σκωτσέζος, φιλέλληνας κατά τα λοιπά, φιλόσοφος και νομομαθής, Εδουάρδος Μάσον, ως Βασιλικός Επίτροπος, Εισαγγελέας θα λέγαμε σήμερα.

Μέσα από ραδιουργίες, ψευδομαρτυρίες, αργυρώνητα δημοσιεύματα και αλματώδης παραβιάσεις κάθε έννοιας διαδικασίας, ο Βασιλικός Επίτροπος, με την κάλυψη του Μάουρερ, έπεδίωξε λυσσαλέα την καταδίκη του Κολοκοτρώνη.

Ασφαλώς επένδυε και στα αντικαποδιστριακά αισθήματα του Προέδρου Πολυζωΐδη, αλλά και την επιλογή των άλλων δικαστών, οι οποίοι θεωρούνταν προσκείμενοι στο καθεστώς.

Ήταν δε τόσο θρασύς και αδίστακτος ο Βασιλικός Επίτροπος, ώστε κάλεσε στο σπίτι του την παραμονή της Δίκης, τον Πρόεδρο και τους Δικαστές, προκειμένου να διασφαλίσει ότι ήταν αποφασισμένοι κι εκείνοι να καταδικάσουν τους Στρατηγούς. Ο αδέκαστος όμως Πολυζωΐδης του απάντησε ότι: «Θάπτω εις τους κρυψώνας της σιωπής την αντάμωσήν μας εδώ, το διατί και πως. Κανένας δεν θα ειπεί γνώμην πριν η ώρα του νόμου το καλέσει. Αν είναι ανάγκη να προειπούμεν τι, προλέγω ότι, αν οι στρατιωτικοί Έλληνες είναι αθώοι, έχομεν την τιμιότητα να τους αθωώσομεν, αν ένοχοι, αρκετήν αγάπην Πατρίδος να τους καταδικάσουμε εις δεσμά, εις θάνατον».

Ανάχωμα στα ύπουλα σχέδια του Σκωτσέζου, κατ’ ευφημισμόν φιλέλληνα, αποτέλεσαν οι δύο ευσυνείδητοι ευπατρίδες Δικαστές, ο Πρόεδρος Αναστάσιος Πολυζωΐδης και ο λόγιος Δικαστής Γεώργιος Τερτσέτης.

Αντιλαμβανόμενοι ότι ευρίσκονται ενώπιον μίας καλοστημένης παγίδας σε βάρος της Δικαιοσύνης αλλά και των εμβληματικών Στρατηγών, προτίμησαν να θυσιάσουν αξίωμα, καριέρα ακόμη και τη ζωή τους παρά να συμπράξουν σε βαρύ και ασυγχώρητο ανοσιούργημα.

Όταν αρνήθηκαν οι δύο Δικαστές να υπογράψουν την κατά πλειοψηφία καταδικαστική απόφαση για τον Κολοκοτρώνη και τον Πλαπούτα, ο Υπουργός Δικαιοσύνης με κουστωδία οπλισμένων στρατιωτών, εισέβαλλε στην αίθουσα διασκέψεων, απαιτώντας την υπογραφή των δύο Δικαστών.

«Εν ονόματι του Βασιλέως σας διατάσσω να υπογράψετε», απαίτησε ο Σχινάς, λαμβάνοντας την ακατανίκητη απάντηση του Πολυζωΐδη: «Εν ονόματι της Δικαιοσύνης δεν υπογράφω».

Όμως οι δύο Δικαστές αρνήθηκαν, όχι μόνον την υπογραφή αλλά και την παρουσία τους στην αίθουσα κατά την ανάγνωση της αποφάσεως.

Και τότε μετά από διαταγή του Υπουργού Σχινά, οι ένοπλοι πήραν κατά κυριολεξία σηκωτούς του ανυπότακτους Δικαστές και τους υποχρέωσαν με τις μπαγιονέτες, τα πολεμικά τυφέκια, να καθίσουν στην έδρα.

Η απόφαση αυτή, που αναγνώσθηκε σε ανοικτή συνεδρίαση από το Γραμματέα του Δικαστηρίου, και όχι τον Πρόεδρο, όπως συνηθίζεται, δεν φέρει στο σώμα της τις υπογραφές των Δύο Δικαστών.

Μετά την ανάγνωση της αποφάσεως και την ανακοίνωση της θανατικής ποινής για τους κατηγορουμένους, ο ατρόμητος Κολοκοτρώνης, απευθυνόμενος σε κάποιον πατριώτη που έκλαιγε είπε:

«Μη λυπάσαι που με σκοτώνουν άδικα. Να λυπόσουν εάν με σκοτώναν δίκαια.»

Σημειωτέον ότι οι αποφάσεις που επέσειαν την ποινή του θανάτου εκτελούνταν εντός 24 ωρών.

Έξω από το Δικαστήριο οι γκιλοτίνες ακονίζονταν και ο λαός θρηνούσε για τους αδικοκριθέντες και ζητοκραύγαζε τους ανυπότακτους Δικαστές.

Νέους Αριστείδες τους ονόμασαν.

Μετά από παρέμβαση του ανήλικου Όθωνα, ο οποίος μετήλθε την ικεσία προς την «Αντιβασιλεία, η ποινή μετετράπη σε 20 ετών φυλάκιση, γεγονός που ο στωϊκός Κολοκοτρώνης σχολίασε ως εξής:

«Λυπάμαι που θα γελάσω τον Βασιλέα, αλλά δε θα ζήσω τόσους χρόνους».

Η άρνηση αυτή των Δικαστών έναντι της βούλησης της τυχοδιωκτικής και αντεθνικής εν τέλει Αντιβασιλείας και των συνεργατών της, αλλά και η δολιότηττα του Μάσον, τους οδήγησε στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Η θέση του κατηγορουμένου επιτρέπει σε αυτόν, ανέκαθεν αυτό ίσχυε, να προβάλλει τη διάνοιά του και τους λόγους για τους οποίους προέβη στην πράξη για την οποία κατηγορείται.

Η απολογία του κατηγορουμένου αποτελεί την απάντηση στην κατηγορία  του θεωρουμένου ως δράστη ενώπιον  του Δικαστού.

Στην προκειμένη περίπτωση όμως η απολογία του Γεωργίου Τερτσέτη, καθώς αυτή του Προέδρου Πολυζωΐδη δεν έχει διασωθεί, αποτελεί Ύμνο προς τη Δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια του Δικαστού.

Δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω λίγα σταχυολογημένα αποσπάσματα αυτής, έργο δύσκολο, καθώς ολόκληρη η απολογία του αποτελεί θησαυρό νοημάτων και ευψυχίας, σε σημείο να μην είναι δυνατό να ξεχωρίσεις κάποιο απόσπασμα.

Σεβόμενος όμως το χρόνο και το χαρακτήρα της αποψινής εκδηλώσεως θα αρκεστώ σε λίγα χαρακτηριστικά νοήματα μέσα από τον Τερτσέτη, ως αλλοτινά διδάγματα και σύγχρονα.

Α. «Δεν είμαι από τη Σπάρτη, δεν είμαι Αθηναίος, πατρίδα μου έχω όλη την Ελλάδα»

Με τη γνωστή φράση του Πλουτάρχου ξεκινά να απολογείται ο Τερτσέτης, δίδοντας από την αρχή το στίγμα του ως πατριώτη Δικαστή, συνεχίζοντας όμως δίδοντας μία πανανθρώπινη αξία στα έργα του λέγοντας:

«…δυνάμεθα να εκφρασθώμεν με φρόνημα ακόμη πλέον υψηλόν από το φρόνημα του παλαιού ανδρός, δυνάμεθα να ειπούμε ότι ημείς δεν είμεθα ούτε από την Ελλάδα, ούτε από την Ιταλία, ούτε από τη Γερμανία, ούτε από την Αγγλία, πατρίδα μας έχομεν το ανθρώπινον γένος. Όση γη περιαγκαλιάζει ο εύμορφος αιθέρας είναι αγαπητή μας πατρίδα…..και η Δικαιοσύνη, συνεχίζει, είναι προνόμιον, είναι ιδιοκτησία της ανθρωπότητος και αρμόζει λοιπόν να αναφέρομεν ημείς σήμερον, ως εις βοήθειάν μας, το όνομα του ανθρωπίνου γένους, αφού δι’ αυτό αγωνίσθημεν»                                                         

Με τις σκέψεις αυτές ο Τερτσέτης απέδωσε στη Δικαιοσύνη, το πανανθρώπινό της νόημα, το οποίο ακόμη και σήμερα δεν είναι αυτονόητο.

Β. « 49 χρόνους ο γεροντότερος των δύο (ο Κολοκοτρώνης) με τουφέκι ακοίμητο επολεμούσε τους εχθρούς, και ημείς εις την ημέραν της ελευθερίας τους θανατώνουμε! Αυτροί με την συνομήλικην γενεάν εμβάσαν τον πολιτισμόν και τους νόμους εις την Ελλάδα και ο νόμος που φανερά τους βοηθούσε, δεν προσαρμόσθηκε εις βοήθειάν τους;

Ποίος είσαι εσύ που με το πρόσχημα της παιδείας έλαβες από την Βασιλεία επάγγελμα τόσον επικίνδυνον διά την τιμήν και ζωήν των υπηκόων; Ποίος είσαι εσύ που παίζεις με ημάς εις την γην των προγόνων μας;».

Οι σκέψεις αυτές του Τερτσέτη φανερώνουν τη διάσταση που υφίσταται ακόμη και σήμερα μεταξύ των Ελλήνων και των Συμμάχων του τότε και του σήμερα, οι οποίοι λαμβάνουν υπό το πρόσχημα παιδείας…επάγγελμα τόσον επικίνδυνο διά τη ζωή και την τιμή των υπηκόων.

Γ. Παραθέτοντας στη συνέχεια σειρά επιχειρημάτων, καταλήγει ο Τερτσέτης στη στοιχειοθέτηση της λάμψης της ελληνικής ψυχής;

«Αλλ’ εκτός των αιτιολογημάτων τούτων, που αποδείχνουν νομιμότερο, δικαιότερο και ωφελιμότερο το να μην υπογράψωμεν, παρά να συμψηφίσωμεν με τους τρεις, συνέπεσε και άλλο αίτιο ισοδύναμο ή ανώτερω του νομικού λόγου, το οποίο μας απέκλεισε όλως διόλου να πάρωμε μέρος εις την καταδικαστικήν απόφασιν, και το αίτιο τούτο είναι: ο Εθνισμός μας».

Ακούγεται παράξενα σήμερα ο όρος αυτός και μπορεί να παρερμηνευθεί ή να καπηλευθεί από αδαείς και πλιατσικολογούντες περί την πολιτκή.                                                                                                                                                                                                                                                                                                  

Γι’ αυτό το λόγο ας αφήσουμε τον ίδιο τον Τερτσέτη να μας εξηγήσει τι σημαίνει ο όρος Εθνισμός.

«Ο Εθνισμός μας σύγκειται από δύο στοιχεία καθαρά και αιώνια: Από αγάπη προς τον Βασιλέα και από αγάπη προς την πατρίδα» και συνεχίζει παρακάτω απευθυνόμενος στον  Βασιλικό Επίτροπο:

«Ο εθνισμός μας, Ω Επίτροπε, είναι θεμελιωμένος εις τα αίματα οκτακοσίων χιλιάδων Ελλήνων φονευμένων εις τον αγώνα, και δεν ήτον θέλημα Θεού ημείς την 26^η Μαΐου να φθάσωμεν εις τόσην αναισθησίαν, ώστε να εξαλείψει την λατρείαν του Εθνισμού από τα σπλάχνα μας, η επωμίδα του Υπουργού»

Ο Τερτσέτης στο σημείο αυτό δηλώνει την πίστη στο Πολίτευμα, στην Πατρίδα αλλά και στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης έναντι κάθε άλλης εξουσίας.

Αρχές οι οποίες διέπουν όλα τα Ελληνικά Συντάγματα και τη θέση του Δικαστή στη σύγχρονη Δημοκρατία.

Εξάλλου, τα ίδια στοιχεία περιλαμβάνει ο εκάστοτε διδόμενος όρκος από το πολιτικό και στρατιωτικό προσωπικό της χώρας.

Και όλα αυτά πολύ πριν αποτυπωθούν σε νομικά κείμενα, διατυπώνονται ως καταλυτικά επιχειρήματα απέναντι σε μία αυθαίρετη, άδικη και προκλητική κατηγορία.

Τόσο υπήρξε το θάρρος των Δικαστών, ώστε να μη λογαριάσουν ύβρεις, απειλές και χειροδικίες, έναντι του καθήκοντός τους προς απονομή του Δικαίου.

Ποια όμως είναι η θέση της ιστορικής αυτής ανάμνησης, που αποτελείται από ντροπή αλλά συνάμα και περηφάνεια, στη σημερινή πραγματικότητα;

Πως διδασκόμαστε μέσα από τους δύο ήρωες της Επανάστασης της Δικαιοσύνης;

Ένα αρχικό συμπέρασμα από την πράξη της απείθειας των Δικαστών προς τον πειθαναγκασμό της τότε πολιτικής εξουσίας είναι ότι ο Δικαστής οφείλει να εμφορείται από πνεύμα ελεύθερο, ανεξάρτητο και ευσυνείδητο.

Η γνώμη του Δικαστού στηρίζεται, πρώτον και κύριον, στη συνείδησή του, σημείο, που όπως ανωτέρω αναφέρω, συναντάται η ανθρώπινη κρίση με το Θεό.

Λείπουν άραγε σήμερα τα στοιχεία αυτά από το σύγχρονο Έλληνα Δικαστή;

Ενδεχομένως να μη λείπουν, πλην όμως λείπει, ενίοτε, από τις άλλες δύο εμφανείς εξουσίες η συνείδηση της μη παρεμβάσεως στο έργο των Δικαστών.

Η σύγχρονη Δημοκρατία, η Ελληνική, θα πρέπει να θωρακίσει τις συνθήκες της μη παρεμβάσεως στο έργο της Δικαιοσύνης.

Και ένας τρόπος, πιθανόν, να είναι ο διορισμός των Προέδρων των Ανωτάτων Δικαστηρίων από τους ίδιους τους Δικαστές και όχι από την Εκτελεστική Εξουσία.

Δεύτερο συμπέρασμα που αντλούμε από τον Τερτσέτη και τον Πολυζωΐδη είναι η βαθιά Πίστη στον εθνισμό, στο αίμα δηλαδή που έχει χυθεί για την ελευθερία.

Αυτή η πίστη αντιτάσσεται απέναντι σε μία ξενόφερτη και αδίστακτη εξουσία, γίνεται κόλαφος στα αντιλαϊκά σχέδιά της και τελικά, καταλίπεται σαν ύμνος της επιβολής του Φωτός έναντι του σκότους, στους μεταγενέστερους.

Τρίτο στη σειρά δίδαγμα για τους μεταγενέστερους, το οποίο πηγάζει από όλα τα στιγμιότυπα που εδώ εκτέθηκαν πολύ περιεκτικά, είναι ότι η σύμφυτη με τον Έλληνα έριδα, γκρεμίζει ότι έκτισε με θυσίες και αίμα.

Άλλωστε ο ίδιος ο Τερτσέτης μας λέγει: «…αφού ενικήσαμεν τον εχθρόν, ενικηθήκαμεν από τον εαυτό μας και η κοινωνία μας είχε διαλυθεί».

Αυτό το δίδαγμα θα πρέπει να περάσει μέσα από τους σημερινούς γονείς στη νέα γενιά και από τους δασκάλους στα παιδιά, ώστε να παραδώσουμε σε αυτά πνευματικά όπλα να πολεμήσουν τον αρχέγονο αντίπαλο της υπάρξεώς μας, την Έριδα.

Είναι αυτονόητο και σε κάθε πράξη και λέξη των δύο Δικαστών γίνεται εμφανές ότι η Δικαιοσύνη είναι, ή οφείλει να είναι, το καταφύγιο των αδυνάτων, και το μοναδικό στήριγμα της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας.

Θα τολμήσω να πω ότι η ένδοξη Ιστορία μας έχει χρυσές αλλά και μελανές σελίδες.

Οι μεν χρυσές μας εξηγούν τους λόγους για τους οποίους θα πρέπει να στεκόμαστε με υπερηφάνεια ανάμεσα στα έθνη της οικουμένης και να διαθέτουμε στιβαρό βηματισμό στην εθνική μας πορεία.

Οι δε μελανές μας δείχνουν τα αδύνατα σημεία της ιδιοσυγκρασίας μας, πάνω στα οποία βρίσκουν έρεισμα τα οποιαδήποτε ξενόφερτα συμφέροντα, τα οποία υπηρετούνται από εμάς τους ίδιους, είτε λόγω ιδιοτέλειας, είτε λόγω δήθεν ιδεολογικών ταυτίσεων, είτε λόγω μειωμένου αισθήματος μεγαλείου και υπεροχής του Φωτός έναντι του Σκότους.

Αυτό επιτάσσει, ιδιαίτερα σήμερα, η ένδοξη ιστορία μας, με τις λαμπρές και τις σκοτεινές σελίδες της, ώστε να μη λησμονούμε και συνεχώς επαναλαμβάνουμε λάθη, να διδαχθούμε από τα βιώματα των προγόνων διότι διαφορετικά, θα βιώσουμε όσα δεν κατανοήσαμε.

Ας γίνουμε η επανάσταση την οποίαν θέλουμε να κάνουμε, όπως οι δύο Δικαστές έγιναν η επανάσταση την οποίαν επιθυμούσαν, όπως οι σκλαβωμένοι Έλληνες έγιναν η επανάσταση την οποίαν όρισαν, ως Ελευθερία ή Θάνατος.

Ας γίνουμε οι ίδιοι Φιλέλλην                                                                                                        ες και ας μην περιμένουμε από αλλότριους τέτοιους βοήθεια, καθώς αυτή η βοήθεια πολλά μυστικά και αδιόρατα κρύβει μέσα, όπως και τότε έτσι και τώρα.

Και αυτό μας αφορά όλους, καθώς όλοι μαζί είμαστε το πολιτικό σύστημα, στο οποίο φορτώνουμε τα αναθέματα της εποχής μας.

Εμείς, ως πολίτες, έχουμε την ευθύνη αλλά και την υποχρέωση να κάνουμε την Ιστορία μας, συνέχεια και προοπτική, διότι άλλως θα μείνει αυτή σαν μία απλή αφήγηση ενδόξων γεγονότων.

Και πάντοτε θα πρέπει να θυμόμαστε τους στίχους του Παλαμά:

Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες,

ό,τι είστε, μην ξεχνάτε,

δεν είστε από τα χέρια σας

μονάχα, όχι.

Χρωστάτε και σε όσους ήρθαν, πέρασαν,

θα “ρθούνε, θα περάσουν.

Κριτές, θα μας δικάσουν

οι αγέννητοι, οι νεκροί.

ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ...

Πέντε χρόνια συμπληρώνονται σε λίγο καιρό από την τελευταία ανάρτηση αυτού του ιστολογίου και θαρρείς ότι μεσολάβησε μία ολόκληρη ζωή...
Δεν είναι και άστοχος όμως αυτός ο παραλληλισμός, καθώς αυτά τα πέντε χρόνια συνέβησαν τόσα πολλά στην Ελλαδίτσα, τα οποία πραγματικά χρειαζόταν κανονικά μία ολόκληρη ζωή για να συμβούν...
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς και τι να πρωτοσχολιάσει.
Μνημόνια, κυβερνήσεις με διαδοχική αναδοχή του μνημονιακού "ιδεώδους", κατάπτωση του οικονομικού επιπέδου των Ελλήνων, ρωγμές στον κοινωνικό ιστό και ων ουκ έστιν αριθμός μεταρρυθμίσεων, οι οποίες απορρύθμισαν πολίτες και κοινωνία διά παντός.
Ο λόγος όμως που αποπειρώμαι να επανέλθω στην ανάρτηση κειμένων είναι η μόνιμη ανάγκη να δημιουργηθεί ένας ευρύτερος διάλογος, μεταξύ όλων μας, για ζητήματα τοπικού, εθνικού και διεθνούς ενδιαφέροντος μέσα από το συνδυασμό των αναρτήσεων και των σχολίων σας.
Ελπίζω να ανθίσει αυτή τη φορά η αναζήτηση και ο διάλογος μεταξύ μας και θα βρούμε απαντήσεις για όσα μας απασχολούν.

Επίθεση στην κατάθλιψη λοιπόν με βομβαρδισμό σκέψεων...


ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΟΨΟΜΕΘΑ

Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΕΓΙΝΕ ΓΝΩΣΤΟΣ

Μετά τα πλήθη Ελλήνων που επί μήνες παρέλαζαν διαμαρτυρόμενοι στον Άγνωστο Στρατιώτη και παρέμεναν βροντόφωνα ανώνυμοι ως "ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ", ήρθε σήμερα η ώρα και η ημέρα που το μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη πήρε όνομα.
Ανάδοχοι της βαπτίσεως είναι οι τώρα και οι πριν κυβερνώντες μας, που αποτελούν το πλέον των 2/3 του αριθμού των βουλευτών του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
Δυστυχώς όμως η ονοματοδοσία αυτή δεν τελέστηκε με ιερότητα και δεν χρησιμοποιήθηκε λάδι.
Αντίθετα, τελέστηκε από τα νομοθετικά ανοσιουργήματα τους και χρησιμοποιήθηκε αίμα.

Ο Άγνωστος Στρατιώτης πλέον ονομάζεται Δημήτρησ Χριστούλας και σ' αυτόν θα πρέπει να αποδίδονται πλέον οι τιμές.

Ο λαός τιμά το νεκρό και ξενυχτάβουβά υπό την σκέπη των ραβδούχων κρανιοφόρων, στιγμή της οποίας την ιερότητα δεν συμμερίζεται ο πολιτικός κόσμος του κόμματος του Μηνημονίου, όπως άλλωστε περιέγραψε με τις σχετικές δηλώσεις του ο πολυπράγμων και πολυσχιδής κ. Μπεγλίτης.

Στοιχειώνει από σήμερα το Ελληνικό Κοινοβούλιο και την Κυβέρνηση το αίμα του έντιμου συνταξιούχου, όπως τους στοιχειώνει και το αίμα των υπολοίπων 2000 περίπου που έχουν αυτοκτονήσει αυτά τα δύο χρόνια.

Και κανείς δεν παραιτείται.... Μόνο ανεξαρτητοποιούνται...

Αυτά ως ελάχιστο φόρο τιμής στο Δημήτρη που κανείς μας δε γνώριζε αλλά θα τον θυμάται ο Έλληνας και η Ιστορία.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΒΟΡΕΙΟ ΣΕΛΑΣ

Μέρες ατελείωτες στην Ελληνική πολιτική σκηνή βιώνουμε το τελευταίο χρονικό διάστημα.

Το Ελληνικό Βόρειο Σέλας!!

Ξέρετε εκεί που οι μέρες διαρκούν ατελείωτα και δε νυχτώνει ποτέ.

Αυτή είναι η εξέλιξη της ελληνικής πολιτικής ζωής και το επίπεδό της.

Ψάχνουμε ακόμα για Πρωθυπουργό.

Ας μην κοροϊδευόμαστε!

Πρωθυπουργό έχουμε να δούμε πολλά χρόνια στην Ελλάδα.

Ακόμα τον ψάχνουμε.

Τα τελευταία χρόνια και ειδικά τα δύο προηγούμενα η Ελλάδα κυβερνούνταν από ανώτερο δημόσιο υπάλληλο, με φτωχή γνώση της Ελληνικής γλώσσας, καμία γνώση της Ελληνικής πραγματικότητας και με καμία επίγνωση του προορισμού του.

Απλώς παρέμενε ευπειθώς πιστός προς τους εντολοδότες του, όχι βέβαια τον Ελληνικό λαό, τους γνωστούς σε όλους μας εταίρους, με τους οποίους κατάφερε να μετατρέψει μία χώρα από εθνικό ζωτικό χώρο σε «εταίρα».

Η ανυπαρξία όμως πολιτικής ηγεσίας είναι ένα ευρύτερο πολιτικό ζήτημα το οποιο δεν είναι μόνο Ελληνικό. Είναι ασφαλώς Ευρωπαϊκό, καθώς ουδεμία εταίρα χώρα μπορεί να αποδείξει ότι διαθέτει πολιτική και οραματική ηγεσία, η οποία διαθέτει όραμα και προοπτική, έτσι ώστε να διασφαλίσει το μέλλον της Ευρώπης.

Οι πνευματικά πτωχοί λογιστάδες, που κατ’ ευφημισμόν αποκαλούνται Πρωθυπουργοί, των ευρωπαϊκών χωρών, συσκέπτονται, ξανασυσκέπτονται και ξαναδιασκέπτονται χωρίς καμία σκέψη και πρόγραμμα αλλά με μοναδικό γνώμονα το χρήμα.

Όμως όλοι διακηρύττουν, με πρώτους τους δικούς μας, εδώ τους εγχώριους, ότι παλεύουν για την Ευρώπη των λαών, παλεύουν για να στηρίξουν το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.

Οι δε δικοί μας , σύσσωμοι, δηλώνουν ότι είναι υπέρμαχοι της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, τη στιγμή τελικά που η ίδια η Ευρώπη δεν έχει καμία προοπτική.

Δεν έχει καμία προοπτική για τι βασίστηκε στο χρήμα, το όνειρο της ενοποίησης έμεινε μόνο ως λογιστική απάτη για να αφαιρέσουμε τα εισοδήματα του κοσμάκη και δεν βασίστηκε σε πολιτική ενοποίηση, με θεσμούς, με δημοκρατία και γενικά με στηρίγματα πολιτικά.

Αυτή λοιπόν την προοπτική ευαγγελίζονται και οι δικοί μας, πρώτα τα δύο κόμματα εξουσίας και σαν δεύτερες φωνές όλοι οι υπόλοιποι δορυφόροι, παλιά αποκόμματα της πολιτικής ζωής.

Έτσι λοιπόν, φτάσαμε στο σημείο, κατά το οποίο τελικά θα βρούμε έναν άλλο ανώτερο δημόσιο υπάλληλο, ο οποίος μετά την ορκωμοσία, θα λάβει το φάκελο με τις εντολές και θα τις εκτελέσει κατά γράμμα, εκτελώντας μαζί και όλους τους Έλληνες.

Ποτέ τελικά δε νομίζω να έχει συμβεί άλλη φορά τέτοια αργοπορία στη συγκρότηση ενός εκτελεστικού αποσπάσματος, όπως αυτό που θα ορκισθεί ίσως το απόγευμα.

Γιατί αυτό ακριβώς θα συμβεί.

Ο χασάπης αποφάσισε τελικά ότι κουράστηκε να είναι χασάπης και θα επιστρέψει στην παλιά του δουλειά, pizza boy με ποδήλατο ή κανώ, ο δε άλλος με το σφουγγάρι, δεν θέλει να γίνει χασάπης αλλά για «την Ελλάδα ρε γαμώτο» θα γίνει και αυτό κάποια στιγμή.

Όσο για τον μεταβατικό χασάπη, ήδη ακονίζει τα μαχαίρια και βιάζεται να τα μπήξει αργά στη σάρκα μας.

Και όλα αυτά για την Ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας μας.

Ρε δεν ΓΑΠιόσαστε τελικά!!!

ΑΝ ΠΟΤΕ ΓΙΝΟΥΝ ΕΚΛΟΓΕΣ...

Περιέργα τα χίλια τόσα πράματα τριγύρω μας τούτο τον καιρό.
Μηνύματα, κινήματα, δακρυγόνα, ξύλο, ταραχή και ανησυχία.
Πως χάσαμε έτσι τον μεταπολιτευτικό μας ύπνο, ρε παιδιά;
Που κρύφτηκε αυτός ο ευρωπαϊκός άνεμος της ανάπτυξης και της ευημερίας, του εκσυγχρονισμού και των μεγάλων ευκαιριών;
Ανακαλύψαμε όλες τις συνομωσίες και έχουμε μπερδευτεί μέσα στα χιλιάδες των εκατομμυρίων σεναρίων που κυκλοφορούν. Γίναμε όλοι ξαφνικά κοινωνοί και γνώστες πολύπλοκων οικονομικών θεμάτων με τέτοιες δυνατότητες ώστε να έχουμε και το αλάθητο της κρίσεως επί των πεπραγμένων των παλαιοτέρων.
Ξυπνήσαμε από τον βαθύ μας πράσινο, κόκκινο, ροζ, γαλάζιο και γενικά το χρωματισμένο μας ύπνο.
Εμείς όλοι που κάποτε υψώναμε τη γροθιά μας ανάλογα με το χρώμα που βάφαμε την ψυχή μας, και τώρα τη γυρναμε με ανοικτά τα δάκτυλα στον καθρέφτη.
Μη φοβάστε όμως η Ελλάδα ήταν και θα παραμείνει ο "παράδεισος" του καθενός που θέλει να "επενδύσει".
Μεσοπρόθεσμο όμως μέχρι σήμερα δεν είχαμε ξανακούσει!
Αυτή η πρασινωπή σκέψη ξεπέρασε και τις πιο υψηλές επινοήσεις του άλλου, του μεγάλου ηγέτη.
Ούτε καν ο προηγούμενος με τα εξαπτέρυγα της ελεύθερης (ή ελευθέρων ηθών) οικονομίας δεν αποτόλμησε να εφαρμόσει. Τάχα θα τον εξόντωναν! Και τώρα δηλαδή που υπάρχει τι κέρδισε αυτός και έχασαν οι άλλοι που τον κυνηγούσαν;
Μεγάλα κεφάλια και μεγάλα μυαλά.
Γιατί μήπως πρόκειται να δωσουν λόγο για τις πράξεις και τις παραλείψεις τους;
Ένα "mea culpa" και πολύ μας είναι.
Εδώ δεν έδωσαν, κι ούτε πρόκειται να δώσουν λόγο για τα συνεχή και διαρκή εγκλήματα τους, αυτά του παράνομου πλουτισμού τους σε βάρος του ελληνικού λαού.
Αλίμονο από τους "αγανακτισμένους". Της πλατείας, του Συντάγματος και της Ελλάδος όλης.
Αλλά το τσεκάρισμα θα γίνει στις επόμενες εκλογές (ΑΝ ΥΠΑΡΞΟΥΝ).
Θα χρεωθούν άραγε τα κόμματα του Κοινοβουλίου τα αίσχη τα οποία έχουν διαπραχθεί;
Θα τολμήσει ο Έλληνας να κάνει την αγανάκτηση εκλογικό αποτέλεσμα;
Αλλά μου φαίνεται κομματάκι δύσκολο να γίνουν όλα αυτά.
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε από τη μια στιγμή στην άλλη συνήθειες δεκαετιών. Είναι σαν έναν δεσμό αίματος που συγκρατεί αυτές τις σχέσεις.
Τελικά φοβαμαι ότι θα υπάρξει μία υποχώρηση ασφαλώς των κομμάτων εξουσίας σε δύναμη, ενίσχυση των άλλων κομμάτων που εκφράζουν πιο ξύλινο και ακραίο πολιτικό λόγο και σημαντική αύξηση της αποχής.
Εξαλλου, ΑΝ ΠΟΤΕ ΓΙΝΟΥΝ ΕΚΛΟΓΕΣ, θα αλλαχθούν και τα σχετικά δακτυλίδια, ώστε να παρουσιασθεί προεκλογικά ένα άλλο πρόσωπο των κομμάτων εξουσίας, οπότε να ξαναφάμε το τυρί και να κλειστούμε στη φάκα.
Και ρωτάς τώρα εσύ;
Γιατί τόση απελπισία;

Καμία απελπισία. Αντιθέτως, προσπαθώ να δημιουργήσω αισιοδοξία, μέσα από διαπιστώσεις και διαισθήσεις.
Πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας ότι αν δεν αλλάξει το πολιτικό προσωπικό της χώρας, όχι μόνο σε πρόσωπα αλλά και σε ιδεοληψίες, δεν γλυτώνουμε.
Αν δεν πάνε σπίτι τους οι μέχρι σήμερα πεφωτισμένοι εθνοπατέρες και τα "μαντριά" τους πάλι στα ίδια θα έρθουμε.

Οπότε δηλαδή, ας πάρουμε απόφαση πρώτα ότι δεν πρέπει να απέχουμε από τις εκλογές, ΑΝ ΠΟΤΕ ΓΙΝΟΥΝ, και βέβαια αφού προηγηθεί η αποκατάσταση των εκλογικών καταλόγων, χωρίς τις νοθεύσεις του παρελθόντος.

Μετά θα πρέπει να επιλέξουμε να ψηφίσουμε κάποιο κόμμα που μέχρι σήμερα δεν είχα μερίδιο στην εξουσία ή το κοινοβούλιο αλλά ταυτόχρονα να δούμε τι λέει και ποιοι το εκπροσωπούν. Γιατί εδώ κρύβεται η μεγάλη παγίδα να ξαναπούμε, "άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς". Εξάλλου θα πρέπει να φοβόμαστε όχι αυτό που φεύγει αλλά εκείνο που έρχεται.

Σίγουρα θα πρέπει να αποφεύγουμε τις τηλεοράσεις όλο αυτό το διάστημα, διότι εκεί φωλιάζουν οι ιμάμηδες του συτήματος, οι οποίοι με την κινδυνολογία τους, τις αμέμπτου ηθικής κρίσεις και αναλύσεις, τις επιστημονικά εμπεριστατωμένες στατιστικές μετρήσεις και τα παπαγαλικά τους κελαϊδίσματα, ήδη προσπαθούν να μην αλλάξει πορεία το καράβι.

Αλήθεια γιατί δεν αποφασίζουν όλοι οι έλληνες, έστω για μία Κυριακή, να μην αγοράσουν καμία εφημερίδα;

Πιστεύω ότι αν κάνουμε αυτές τις λίγες αλλά κρίσιμες και χρήσιμες ενέργειες πριν ψηφίσουμε στις επόμενες εκλογές, ΑΝ ΠΟΤΕ ΑΥΤΕΣ ΓΙΝΟΥΝ, τότε μπορούμε να διατηρήσουμε την αισιοδοξία μας.

ΞΥΠΝΗΣΤΕ!!!

ΠΟΥ ' ΣΑΙ ΘΑΝΑΣΗ

Θα ήταν μεγάλη μας παράλειψη, εάν απουσίαζε από αυτό το ιστολόγιο, ένας μικρός αλλά παντοτινός φόρος τιμής στον μεγάλο ΘΑΝΑΣΗ ΒΕΓΓΟ.
Στον ηθοποιό που χάρισε το γέλιο αλλά και τον προβληματισμό στον Έλληνα.
Στον άνθρωπο που πραγματικά αφιέρωσε όλη του την ύπαρξη στην τέχνη και όχι στο χρήμα.
Αυτοί οι άνθρωποι δεν πρέπει να πεθαίνουν!
Αυτοί οι άνθρωποι όμως ΠΟΤΕ δεν πεθαίνουν!
Ζουν μέσα από την αγάπη μας, ζουν μέσα από το έργο τους!
ΘΑΝΑΣΗ, καλέ μου άνθρωπε, παππού, πατέρα και αδερφέ μας, ένα μακρινό ταξίδι σε περιμένει.
ΘΑΝΑΣΗ, μεγάλε Έλληνα ηθο-ΠΟΙΕ, αφήνεις βαριά κληρονομιά στην Πατρίδα.
ΘΑΝΑΣΗ, εμείς σου οφείλουμε κάθε χαμογελό μας.
Σε δύσκολους καιρούς μας άφησες ΘΑΝΑΣΗ και εμείς ήδη λέμε τραγουδιστά...που 'σαι ΘΑΝΑΣΗ.

ΚΑΛΟ ΣΟΥ ΤΑΞΙΔΙ ΑΥΓΕΡΙΝΕ

ΞΑΝΑ ΕΔΩ

Μετά από πολύμηνη απουσία μας από τις αναρτήσεις, λόγω κυρίως των δημοτικών εκλογών, αποφασίσαμε ότι θα πρέπει να επανεμφανισθούμε με νεώτερες αναρτήσεις, που στόχο θα έχουν να συμβάλλουν στην κατάρρευση ου φαύλου πολιτικού συστήματος και της εξόδου από την κρίση.
Αυτή θα είναι στο εξής η αποστολή μας και καλοδεχούμενα τα μηνύματα και οι παρατηρήσεις σας.
Βεβαίως και είμαστε στη διάθεση του οποιουδήποτε φίλου προκειμένου να φιλοξενήσουμε άρθρα και κείμενα.

Ξκινάμε λοιπόν και πάλι δυναμικά!!!

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Η....

Η Ελλάδα, δόξα τω Θεώ, κατά τη μακραίωνη ιστορία της, αλλά ιδιαίτερα κατά τη σύγχρονη ιστορία της δεν εστερείτο πολιτικών αναταραχών, οι οποιες τελικά κατέληγαν είτε σε επαναστάσεις είτε σε πραξικοπήματα.

Ενδεχομένως το φαινόμενο αυτό να δικαιολογείται κοινωνιολογικά και βέβαια δεν είμαι εγώ αυτός που θα κάνει αυτή την ανάλυση, καθώς στερούμαι ειδικότερων κοινωνιολογικών (επιστημονικών) γνώσεων.

Όμως ως απλός αναγνώστης της σύγχρονης ιστορίας θα τολμούσα να πω ότι δυστυχώς τα φαινόμενα της σύγχρονής μας πραγματικότητας, είναι ενδείξις ότι τα πράγματα εκεί οδηγούν.

Πολιτική κατάπτωση, σήψη και διαφθορά, απώλεια εμπιστοσύνης στον πολιτικό κόσμο, ισοπέδωση του βιοτικού επιπέδου, φτώχεια και ανεργεία.

Αποκορύφωμα όλων αυτών η παράδοση άνευ αγώνος, από μέρους της κυβερνήσεως, της εθνικής μας κυριαρχίας και της δημοκρατίας μας σε ξένες δυνάμεις.

Κλονίστηκα όταν παρακολούθησα το παρακάτω βίντεο, παρ' όλο που είχα υπ' όψιν μου όλα τα ανωτέρω.

Δεν προσθέτω τίποτε άλλο. δείτε μόνοι σας και βγάλετε τα συμπεράσματα σας.

Αφιερωμένο σε όσους γιόρταζαν την 3η του Σεπτέμβρη:

http://www.youtube.com/watch?v=jRWSzuzW0Qk&feature=player_embedded

ΧΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΝΥΧΤΕΣ

ΤΟ ΒΙΛΑΕΤΙ ΚΑΙ ΤΟ ΜΠΕΪΚΟ ΦΙΡΜΑΝΙ

Ντελάλης, με ρουσοκεντημένα πράσινα σαλβάρια έφτασε το απόγευμα στο Βιλαέτι. Μετέφερε χρυσόβουλο φιρμάνι των Μπέηδων ότι ο Αλλάχ ευλόγησε τον τόπο ετούτο, μετά από τις επίμονες ικεσίες των πιστών υπηκοών του Βιλαετίου.
Ξεπέζεψε με σβελτάδα από το άλογό του και στάθηκε καταμεσής του μεσσιανού μαχαλά στο Βιλαέτι, πάνω από το κεφαλόβρυσο, και με στεντόρια αλλά και τρεμάμενη φωνή (όπως προστάζει το Κοράνι) διάβασε το φιρμάνι:
«Αγάδες, Πασάδες, Δερβισάδες, μάγκες (= άτακτοι οπλοφόροι),περήφανοι ραγιάδες στο Βιλαέτι.
Εμείς οι Μπέηδες του Βιλαετιού, κύπτοντες και ενσκήπτοντες στις προσταγές του Αλλάχ και του Προφήτη, ελάβαμε εντολή και απόφαση αυτών να σας στείλουμε το φιρμάνι τούτο , γιατί πολλά τα έτη της δυσμοιρίας σας και ώρα σας πλέον να απαλλαγείται από τους παλαιοδαιμόνους.
Προστάζει ο χιλιοπενεμένος μας Αλλάχ, ο φιλεύσπλαχνος και ελεήμων, εμάς τους Μπέηδες, ευλογημένους του υπηρέτες, να αναλάβουμε τον καθαρμό του Βιλαετιού από όλους αυτούς τους αιμοτραφείς δαιμόνους που σας ταλανίζουν επί έτη.
Παιδιά του Βιλαετιού και εμείς αγαπητά, αναλάβαμε μεγάλη προσταγή και θεία βουλή μας πρόσταξε να την κάνουμε πράξη.
Έργο μας παράλληλο είναι να σας προσφέρουμε τα χρυσά κουτάλια του Αλλάχ που οι άπιστοι δαιμόνοι σας εστέρησαν έτη πολλά.
Εμείς θα κάνουμε τούτο το βιλαέτι καθαρό, πλούσιο και οργανωμένο, σαν πλατύ φαρδύ παράδεισο, όπως σας αξίζει να ζείτε.
Βούλησή μας η ευτυχία σας, έργο μας η εντολή του Αλλάχ.
Δόξα στο Βιλαέτι.
Δόξα στον Αλλάχ.»
Αυτά ανακοίνωσε ο ντελάλης και με τον παραδοσιακό μουσουλμανικό τρόπο χαιρέτισε τους ραγιάδες , καβάλησε το άλογό του και κάλπασε στα βάθη του ορίζοντα.
Μετά από αυτά χαρήκαν όλοι στο μαχαλά και στο Βιλαέτι ολάκερο, μιας και ο Αλλάχ ευλόγησε τον τόπο τους, έστειλε τους ευλογημένους του προφήτες, του Μπέηδες, να κάνουνε τον τόπο τους παράδεισο και να τους μοιράσουνε τα χρυσά κουτάλια.
Τόση ήταν η χαρά τους που ανάψανε μεγάλη φωτιά και γλεντήσανε μέχρι το πρωί με σαντούρια και λαγούτα. Γυναίκες χορεύανε χορούς της κοιλιάς, άντρες ρουφάγανε λάγνα τον αργιλέ και αναζητούσαν στον καπνό του τη νέα ζωή.
Και φώναζαν όλοι γύρω από τη φωτιά και τους αργιλέδες: « Να ζήσουνε οι Μπέηδες αιώνες χίλιους και μία νύχτα. Και μετά άλλους τόσους να χαρούνε σαν Πασάδες».

Έτσι συνεχίστηκε η ζωή στο Βιλαέτι.
Αναλάβανε οι Μπέηδες τα πράγματα και γίνανε όλα ρόδινα, όπως σχεδίασε ο Αλλάχ.

Αυτά γίνανε κάποτε στο μακρινό Βιλαέτι της Ανατολής.
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα, καταστάσεις και φιρμάνια είναι τελείως, μα τελείως, συμπτωματική. Η ενδεχόμενη ομοιότητα οφείλεται στην παραγόμενη από την αυγουστιάτικη πανσέληνο προχωρημένη έμπνευση του γράφοντος .


Θήβα 23 Αυγούστου 2010

ΣΩΤΗΡΙΟΣ Ι. ΚΑΡΑΜΑΓΚΙΩΛΗΣ

ΠΑΡΑΠΟΝΕΜΕΝΑ ΛΟΓΙΑ...

ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΟΣΥΡΤΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΑΛΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΓΕΛΑΣΕΤΕ

Έχουν περάσει 10 μήνες διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και η κατάσταση μας αποκαλύπτεται κάθε μέρα και χειρότερη, ή τουλάχιστον έτσι θέλουν να μας την παρουσιάζουν οι κυβερνώντες μας και τα εξαπτέρυγά τους (ΜΜΕ, τοπικοί παράγοντες κλπ).

Δεν κατάλαβα που πήγαν τα χρήματα τα οποία προεκλογικά έβλεπε ότι υπάρχουν ο ΓΑΠ ή γιατί τότε διαφωνούσε με τις προφητείες του ανύπαρκτου χασομέρη και αργόμισθου Καραμανλή, ότι δηλαδή θα πρέπει να ληφθούν επώδυνα οικονομικά μέτρα λιτότητας.

Ο θίασος έπασχε και πάσχει από σκηνοθέτη. Από ηθοποιούς καλά πάμε. Όποιο ρόλο τους δώσεις θα τον ενσαρκώσουν παραπάνω από ρεαλιστικά.

Κατά τ' άλλα, υπεγράφη το πολυθρύλητο "Μνημόνιο" και ετέθημεν εκ νέου (;) υπό την προστασία των μεγάλων δυναμέων της "τρόϊκας", που ως άλλη "ΑΝΤΑΝΤ" ήλθε για να μακελέψει το πενιχρό λαϊκό εισόδημα και να διοργανώσει το Κράτος σε στέρεες Ευρωπαϊκές βάσεις αλλά και συμβατές με την οικονομική παγκοσμιοποίηση. Δηλαδή οι καθ' ημάς διοικούντες έκριναν εαυτούς αναρμόδιους ή ανίκανους να διαχειριστούν τα οικονομικά δεδομένα, ανίκανους να επανεκκινήσουν την παραγωγή στη χώρα μας, ανεπαρκής να διαφυλάξουν την ανεξαρτησία της ελλάδος, και άρα την εδαφική της ακεραιότητα, ότι δηλαδή ετάχθησαν διά της ψήφου του Ελληνικού λαού να φυλάττουν το παρέδωσαν αποκλειστικά με το μνημόνιο να το διαχειριστεί η σύγχρονη "ΑΝΤΑΝΤ". Και ασφαλώς όλοι ξέρετε ότι μετά από την ΑΝΤΑΝΤ ακολουθεί ένα γεγονός που ιστορικά ονομάζεται Μικρασιατική Καταστροφή και πολιτική αστάθεια.

Θα μου πεις: ήθελε ο Τσολάκογλου να παραδώσει τη χώρα στους Γερμανούς κατακτητές το 1941; Δεν τον ρώτησα για να το ξέρω. Είναι όμως βέβαιο πως η ψυχή του άντεχε να το κάνει, παρ' όλο που ως στρατιωτικός άλλα είχε ορκισθεί να πράξει. "...μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός μου...".

Και τούτος εδώ και η παρέα του, μήπως το ίδιο δεν έκαναν. Και μάλιστα με τέτοια καταπληκτική ιστορική ομοιότητα!!! Δηλαδή η παράδοση έλαβε χώρα Απρίλη και πάλι παραδώσαμε στους Γερμανούς.

Τότε βέβαια υπήρξαν διάφορες αντιστασιακές μορφές όπως ο "Μικρός Ήρωας" ο Γιώργος Θαλάσσης. Και τώρα πάλι υπάρχει ο Γιώργος ο Θάλασσας!!!

Η ιστορία τελικά επαναλαμβάνεται ως φάρσα; Δε νομίζω γιατί όταν περπατάω στο δρόμο δε βλέπω κανέναν να γελάει. Ας κάνουμε μία προσπάθεια κωμικής απόδοσης της κατάντιας μας.

Και συνεχίζει λοιπόν ο κύριος με την οξυδέρκεια κι τη παρρησία, στοιχεία τα οποία τον χαρακτηρίζουν, να μας διαγγέλει σε άπταιστα ελληνικά ότι επί ημερών ΓΑΠ η Ελλάδα δεν θα πτωχεύσει. Πρόκειται περί λάθους της μεταφράσεως από την ορθόδοξην ελληνικήν του Γεωργίου Παπανδρέου του Β' του Νέου Ελεήμονος στην βαρβαρικήν Ελληνικήν, την οποίαν ομιλούν οι βάρβαροι κάτοικοι της χερσονήσου ταύτης, οι οποίοι επέλεξαν τη βαρβαρότητα αντί του σοσιαλισμού του ΓΑΠ και του Θεοδώρου Παγκάλου του Β', επίσης νέου Ελεήμονος. Η ακριβής φράση, όπως τελικώς προέκυψε, μετά από δυναμική παρέμβαση του εξοχωτάτου Αναπληρωτού Υπουργού Εξωτερικών, Δρος Δρούτσα προς τις μεταφραστικές υπηρεσίες του ΥΠΕΞ, έχει ειπωθεί ως εξής: " Βάρβαροι, άκουσον μεν, πέταξον (το πουλάκι)δε. Σίγουρα η βαρβαρική χώρα την οποίαν ονομάζεται Ελλάδα θα πτωχεύσει. Το είχε πει και ο μπαμπάς. Εγώ λοιπόν που σας κυβερνώ, ο Γεώργιος ο Β', νέος Ελεήμων, αν και πολύ θα ήθελα να με λένε Όθων, σας διαβεβαιώ ότι στις ημέρες που θα βρίσκομαι στη χώρα σας δεν θα πτωχεύσεται, απλά θα δουλεύεται μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός σας και θα πληρώνετε τους επίσης ελεήμονες δανειστές μας. Μην τολμήσει κανείς άπληστος βάρβαρος Έλλην να αξιώσει μισθό, σύνταξη, υγειονομική περίθαλψη και άλλες συνταγματικές παπαρολογίες διότι θα μαστιγωθεί από τους αυστηρούς μαστιγοφόρους μου, Λοβέρδο και Παπακωνσταντίνου, και μετά θα παραδωθεί στο Θεόδωρο για τα περαιτέρω. Όταν λοιπόν πτωχεύσεται δύσμοιροι βάρβαροι εγώ δεν θα είμαι εδώ. Θα έχω ολοκληρώσει την αποστολή μου και θα επιστράψω στη Σουδία για να αναλάβω την εθνική ομάδα χόκεϊ επί τάβλι. Θα σας αφήσω όμως τουλάχιστον τον Θεόδωρο, ο οποίος πονάει αυτή τη χώρα".

Αυτή λοιπόν ήταν η ακριβή φράση του Γεωργίου του Β', πλην όμως λόγω΄μεταφραστικής απόκλισης από την αρχέγονη καθαρή και αψεγάδιαστη Ελληνική την οποία ομιλεί ο πολυχρονεμένος μας στη βαρβαρική που ομιλούν οι κάτοικοι της χώρας ετούτης μετεφέρθη "κουτσουρεμένη". Ευτυχώς, ο Δρ Δρούτσας ενήργησε τάχιστα. Ο Θεός μας κόβει φόρους και να του δίνει διδακτορικά του ανθρώπου.

Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο απο μηχανής ΛΑΟΣ, διά των ελληνορθοδόξων και ευέλπιδων εθνοπατέρων, που διαθέτουν, των ισοθέων και υπερηρώων Καρατζαφέρ, Αδώνιδος, Βορίδη με την αρωγή της ημιθέας Θεοδώρας, ανεξαρτήτου εθνομητρός, οι οποίοι έτειναν χείρα βοηθείας εις τον Γεώργιον τον Β', και διατράνωσαν την πίστη τους στο εθνικό καθήκον να συν - ψηφίσουν το πόνημα του ΓΑΠ και της ΑΝΤΑΝΤ, το Μνημόνιο. Ξωπίσω τους μυριάδες οι άλλοι εθνοπατέρες, κατέθεσαν και αυτοί την ψήφο τους.

Μόνος και έρημος ο Αντώνιος, ο καλός αυτός σαμαρείτης, γνωστός και ως Αντώνης ο σφουγγαράκης, μαζί με την παρεούλα του διαφώνησαν με το πόνημα, διότι τώρα αυτοί διέβλεπαν ότι υπάρχουν άλλες λύσεις, όπως και ΓΑΠ διέβλεπε πριν τις εκλογές. Μάταια ζητούσαν από την πανάρχαια θεότητα της βαρβαρίας, το Βούδα της Ραφήνας ή άλλως τον Καρα-αμαν-αλί, να πέμψει χρησμό... Ήξεραν όμως, πως όταν πέμψει θα γίνει σεισμός. Εκείνος ήταν που επιβεβαίωσε πριν την 4η Οκτωβρίου 2009 ότι απαιτούνται επώδυνα μέτρα. Και επιβεβαιώθηκε. Όμως τώρα και αυτός ψήφισε ενάντια στο μνημόνιο.

Μετά από αυτά, τσαντισμένη η Φωτεινή - έξω από τα δόντια- Πιπιλή ζήτησε και έλαβε απόσπαση για μετεκπαίδευση στο DANCING WITH THE STARS, απ' όπου απεχώρησε νωρίς προς μαγάλη κατάπληξη όλων, και ιδιαιτέρως της κυρίας Μανωλίδου - Γεωργιάδου, του Αδώνιδος βεβαίως βεβαίως.

Ο Αλέξης δε και η Αλέκα, οι οποίοι πολύ καιρό κατέκριναν τους πάντες και τα πάντα, αισθάνθηκαν δικαιωμένοι καταψηφίζοντας το πόνημα του ΓΑΠ, και με γονυκλισίες και σπονδές στα αγάλματα των προδεινοσαυρικών θεοτήτων τους, Στάλιν, Τρότσκι, Μπακούνιν κα, ζήτησαν και έλαβαν άφεση των παλαιοτέρων αμαρτιών τους.

Και ήλθε η θαλασσοταραχή. Αίφνης φάνηκε στην πλώρη ο καπετάνιος, αλαλάζων: "Ο καπετάνιος κρατά καλά το τιμόνι. Μη φοβάστε μωρέ και τραβάτε το κουπί. Σαράντα κύματα είναι αυτά και θα τα διαβούμε. Τούτο το σκαρί είναι γερό. Ξέρω εγώ. Σάράντα πάνε κι έλα Ραφήνα - Κρήτη και επιστροφή με κανώ έχω κάνει. Πιστέψτε το." Ταυτυόχρονα όμως και για να μη χάνεται πολίτιμος χρόνος έδωσε εντολή στους μαστιγωτές Λοβέρδο και Παπακωνσταντίνου να χορηγήσουν από σαράντα βουρδουλιές σε κάθε κωπηλάτη για απώλεια ψυχραιμίας και ηττοπάθεια. Ο δε μαύρος δασύτριχος άραβας τυμπανιστής Παμπούκ, αύξανε το ρυθμό του τυμπάνου. Ξαφνικά μέσα στην καταιγίδα ακούστηκε η φωνή του Φον Δημητράκη Δρούτσα, από το παρατηρητήριο του καταρτιού, γεμάτη χαρά: " Καπετάνιε, στο βάθος βλέπω τον Εφέντη Ερντογάν Πασά να φθάνει με 100 εμπορικά για να μας σώσει. Μας κάνει και σήματα!!!". Τότε ο καπετάνιος αναφώνησε "Δόξα να χει ο Γιαραμπής που στέλνει το Σουλτάνο. Αν δεν είναι αυτό ηρωισμός τότε ποιος είναι. Ο αδελφός Πασάς, κουμπάρος του Καρά- αμάν- αλί έρχεται να μας βγάλει από την καταιγίδα. Θα του χαρίσω, μα τους βαρβάρους το μισό Αιγαίο και τη Θράκη. Όμως για να μην κατηγορηθούμε κι όλας από τους φτωχοβάρβαρους Έλληνες ότι τα δίνουμε όλα, εγώ θα του το παραχωρήσω για χίλια και ένα χρόνια". Χαρούμενο το πλήρωμα και οι κωπηλάτες πήραν μια ανάσα.

Πέρασαν από τότε χρόνοι πολλοί και όλοι οι βάρβαροι θυμούνται με αγάπη τον Γεώργιο το Β', τον νέο Ελεήμονα, τον πάνσοφο εκείνο άρχοντα, που οδήγησε το καράβι σε λιμάνι μετά απότρία τέρμηνα και από σαράντα κύματα. Δόξασαν και αυτό τον παλιό θεό, τον Καρά - αμάν αλί, που έστειλε τον κουμπάρο του Σουλτάνο Ερντογάν Εφέντη να τραβήξει το καράβι. Και από τότε κανείς πια δεν ξαναμίλησε για εθνική ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα, κοινωνικό κράτος αλλά συνέχιζαν να δοξάζουν τον ΓΑΠ και τον Καρά - αμάν - αλί. Ο Αντώνης ο Σφουγγαράκης μακελεύτηκε στη ναυμαχία της Ρηγίλλης με τη Ντόρα τη Μπαρμπάρισσα, την ξακουστή Αμαζονοπειρατίνα.

Και αποχώρησε και η τρόϊκα αφού άφησε τους βαρβάρους ενισχυμένους πλέον οικονομικά και οργανωτικά. Τότε για πρώτη φορά, μετά από πολλά χρόνια, φορέσαν παντελόνια αντί για τα ζωοτόμαρα που φορούσαν μέχρι τότε, άναψαν φωτιά να ψήσουν το κρέας που το έτρωγαν ωμό και έχτισαν σπίτια από πέτρες και παράτησαν τις σπηλιές.

Ο ΓΑΠ κέρδισε τη θέση του στην αιωνιότητα και μαζί με τον Καρά - αμάν - αλί λατρεύονταν κατά τα Μνημονητήρια (λατρευτικές εκδηλώσει των πάλαι ποτέ βαρβάρων) στη Μονή Βατοπεδίου αλλά και σε άλλες ιερουργές μονές.

Δόξα και αιώνια ζωή εις τους αλήστους μνήμης ΓΑΠ και Καρά - αμάν - αλί.

Δόξα και τιμή στους ισοθέους ιερομάρτυρες ακολούθους τους Θεόδωρο Πάγκαλο τον Β', Λοβέρδο, Παπακωνσταντίνου, Παμπούκ τον τυμπανιστή, Θεόδωρο Ρούσσο - Πουλώ, Αγγέλου τον Μυστικιστή, Αντώνη το Σφουγγαράκη.

Δόξα και αθανασία στους οσίους Καρά - τζαφέρ, Άδωνη τον Ευγενίας, Μάκη τον μητρός τε και πατρός τε Βορίδη, Ντόρα τη Μπαρμπάρισσα και όλους τους οσίους ακολούθους αυτών.

Δι' ευχών των αγίων εθνοπατέρων ημών, Κύριε Γεώργιε Ιησουίτη ο Θεός, ελέησον καί σώσον ημάς

Και το κουπί συνεχίζεται....

ΑΛΗΘΙΝΑ ΣΕΝΑΡΙΑ

Αλήθεια έχετε σκεφθεί ποτέ ότι θα μπορούσε η Ελλάδα να είναι μία πλούσια χώρα;
Όχι δεν είναι ανέκδοτο, ούτε επιστημονική φαντασία. Ίσως θα μπορο΄σε να γίνει αν ξυπνήσουμε λίγο και φερθούμε ως πατριώτες.
Δε μιάω για παρελάσεις και συλλαλητήρια αλλά για υπεύθυνη εξωτερική πολιτική και οικονομική διαχείριση. Μιλάω για εκμετάλευση των εθνικών προϊόντων μας.
Όποιος διάβασε τον "Κόσμο του Επενδυτή" το σάββατο, καταλαβαίνει για ποιο λόγο υπάρχει συνέχεια ένταση στο Αιγαίο. Άλλωστε είναι γνωστά αυτά τα πράγματα.
Επίσης θα μπορούσατε να δείτε το παρακάτω βίντεο και να σκεφθείτε λίγο περισσότερο.
Περιμένω τα σχόλιά σας.....

http://www.youtube.com/watch?v=gK8cqL8sl5k

ΤΙ ΓΛΩΣΣΑ ΜΟΥ ΕΔΩΣΑΝ...ΕΛΛΗΝΙΚΑ!!!

Φίλη του ιστολογίου μας έστειλε e-mail, το οποίο δημοσιεύουμε αυτούσιο.
Αγαπητή Πηνελόπη, ευχαριστούμε που μας ανοίγεις τα...μάτια!!

*Τι γλώσσα μου έδωσαν; Eλληνική;*

Προς το τέλος είναι που αποκτά ενδιαφέρον...

Hellenic Quest λέγεται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμάθησης της Ελληνικής που το CNN άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται σε πρώτο στάδιο για τους αγγλόφωνους και ισπανόφωνους. Η μέθοδος διδασκαλίας συνίσταται στην προβολή πληροφοριών στην οθόνη του Η/Υ με ταυτόχρονη μετάδοση ήχου και κινούμενης εικόνας..

Το πρόγραμμα παράγεται από τη μεγάλη εταιρία Η/Υ Apple, o Πρόεδρος της οποίας Τζον Σκάλι είπε σχετικά: Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα
εκμάθησης της Ελληνικής, επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει ν' αναπτύξει τη δημιουργικότητά της, να εισαγάγει
καινούριες ιδέες και θα της προσφέρει γνώσεις περισσότερες απ' όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα να ανακαλύψει.

Με άλλα λόγια, πρόκειται για μιαν εκδήλωση της τάσης για επιστροφή του παγκόσμιου πολιτισμού στο πνεύμα και τη γλώσσα των Ελλήνων.

Άλλη συναφής εκδήλωση: Οι Άγγλοι επιχειρηματίες προτρέπουν τα ανώτερα στελέχη να μάθουν Αρχαία Ελληνικά επειδή αυτά περιέχουν μια ξεχωριστή
σημασία για τους τομείς οργανώσεως και διαχειρίσεως επιχειρήσεων.

Σε αυτό το συμπέρασμα ήδη οδηγήθηκαν μετά από διαπιστώσεις Βρετανών ειδικών ότι η Ελληνική γλώσσα ενισχύει τη λογική και τονώνει τις ηγετικές ικανότητες.

Γι' αυτό έχει μεγάλη αξία, όχι μόνο στην πληροφορική και στην υψηλή τεχνολογία, αλλά και στον τομέα οργανώσεως και διοικήσεως ..

Αυτές οι ιδιότητες της Ελληνικής ώθησαν το Πανεπιστήμιο Ιρμάιν της Καλιφόρνια να αναλάβει την αποθησαύριση του πλούτου της. Επικεφαλής του
προγράμματος τοποθετήθηκαν η γλωσσολόγος -Ελληνίστρια- Μακ Ντόναλι και οι καθηγητές της ηλεκτρονικής Μπρούνερ και Πάκαρι.

Στον Η/Υ Ίμυκο αποθησαυρίστηκαν 6 εκατομμύρια λεκτικοί τύποι της γλώσσας μας όταν η Αγγλική έχει συνολικά 490.000 λέξεις και 300.000 τεχνικούς
όρους, δηλαδή σαν γλώσσα είναι μόλις το 1/100 της δικής μας. Στον Ίμυκο ταξινομήθηκαν 8.000 συγγράμματα 4.000 αρχαίων Ελλήνων και το έργο
συνεχίζεται.

Μιλώντας γι' αυτό ο καθηγητής Μπρούνερ είπε: Σε όποιον απορεί γιατί τόσα εκατομμύρια δολάρια για την αποθησαύριση των λέξεων της Ελληνικής απαντούμε: Μα πρόκειται για τη γλώσσα των προγόνων μας. Και η επαφή μας μ' αυτούς θα βελτιώσει τον πολιτισμό μας .

Οι υπεύθυνοι του προγράμματος υπολογίζουν ότι οι ελληνικοί λεκτικοί τύποι θα φθάσουν στα 90 εκατομμύρια, έναντι 9 εκατομμυρίων της λατινικής.
Το ενδιαφέρον για την Ελληνική προέκυψε από τη διαπίστωση των επιστημόνων πληροφορικής και υπολογιστών ότι οι Η/Υ προχωρημένης τεχνολογίας δέχονται ως νοηματική γλώσσα μόνον την Ελληνική. Όλες τις άλλες γλώσσες τις χαρακτήρισαν σημειολογικές .

Νοηματική γλώσσα θεωρείται η γλώσσα στην οποία το σημαίνον, δηλαδή η λέξη, και το σημαινόμενο, δηλαδή αυτό, που η λέξη εκφράζει (πράγμα, ιδέα, κατάσταση), έχουν μεταξύ τους πρωτογενή σχέση. Ενώ σημειολογική είναι η γλώσσα στην οποία αυθαιρέτως ορίζεται ότι το αμ πράγμα (σημαινόμενο) εννοείται με το αμ (σημαίνον).

Με άλλα λόγια, η Ελληνική γλώσσα είναι η μόνη γλώσσα της οποίας οι λέξεις έχουν πρωτογένεια, ενώ σε όλες τις άλλες, οι λέξεις είναι συμβατικές,
σημαίνουν, δηλαδή, κάτι, απλώς επειδή έτσι 'συμφωνήθηκε' μεταξύ εκείνων που την χρησιμοποιούν.

ΟΛΕΣ οι λέξεις στην Ελληνική ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ, π.χ. η λέξη ενθουσιασμός = εν-Θεώ,
γεωμετρία = γη +μετρώ, προφητεία = προ + φάω, άνθρωπος = ο άναρθρων (ο
αρθρώνων λόγο).

Έχουμε δηλαδή αιτιώδη σχέση μεταξύ λέξεως-πράγματος, πράγμα ανύπαρκτο στις άλλες γλώσσες. Τα πιο τέλεια προγράμματα Ίμυκος , Γνώσεις και Νεύτων αναπαριστούν τους λεκτικούς τύπους της Ελληνικής σε ολοκληρώματα και σε τέλεια σχήματα παραστατικής, πράγμα που αδυνατούν να κάνουν για τις άλλες γλώσσες.

Και τούτο επειδή η Ελληνική έχει */_μαθηματική δομή_/* που επιτρέπει την αρμονική γεωμετρική τους απεικόνιση.

<>
Ιδιαιτέρως χρήσιμα είναι τα ελληνικά προσφύματα ΟΠΩΣ : τηλέ , λάνδη
=...LAND, ΓΕΩ...,νάνο, μίκρο, μέγα, σκοπό....ισμός, ΗΛΕΚΤΡΟ...., κυκλο....,
ΦΩΝΟ...., ΜΑΚΡΟ...., ΜΙΚΡΟ......, ΔΙΣΚΟ...., ΓΡΑΦΟ..., ΓΡΑΜΜΑ..., ΣΥΝ...,
ΣΥΜ..., κ.λπ...

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ : ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ C D = COMPACT DISK = ΣΥΜΠΑΚΤΩΜΕΝΟΣ ΔΙΣΚΟΣ

Οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές θεωρούν την Ελληνική γλώσσα «μη οριακή», δηλαδή ότι μόνο σ' αυτή δεν υπάρχουν όρια και γι' αυτό είναι αναγκαία στις νέες
επιστήμες όπως η Πληροφορική, η Ηλεκτρονική, η Κυβερνητική και άλλες.

Αυτές οι επιστήμες μόνο στην Ελληνική γλώσσα βρίσκουν τις νοητικές εκφράσεις που χρειάζονται, χωρίς τις οποίες η επιστημονική σκέψη αδυνατεί
να προχωρήσει.

Γι' αυτούς τους λόγους οι */_Ισπανοί_/*Ευρωβουλευτές ζήτησαν να καθιερωθεί η Ελληνική ως η επίσημη της Ευρωπαϊκής Ένωσης διότι το να μιλά κανείς για
Ενωμένη Ευρώπη χωρίς την Ελληνική είναι σα να μιλά σε έναν τυφλό για χρώματα.

Προωθήστε αυτό το μήνυμα! Όχι για λόγους σοβινιστικούς, Μα για να μαθαίνουμε
σιγά-σιγά την αλήθεια !




-